Jeanette Winterson- Tutku

İnanç oldu mu her şey mümkündür.

Karanlıkla ölümün aynı şey olduğunu düşünürdüm eskiden. Sanki ölüm, ışığın yokluğuydu. Sanki ölüm, insanların alışverişlerini, sevişmelerini her zamanki gibi ama daha inançsızca sürdürdükleri bir gölgeler diyarından başka bir şey değildi. Gece, gündüzden daha geçici gelir insanlara, özellikle de aşıklara; daha az belirlidir ayrıca. Bu bakımdan yaşamlarımızın bir özetidir, çünkü yaşam belirli değildir ve geçicidir. Gündüz bunu unuturuz. Gündüz her şey sonsuza dek sürüp gider. Burası hiçbir şeyin belirli olmadığı bir kent. Yıllar ve yüzler birbirlerine benzer ama değildirler. Ölüm de böyle olacak. Hiç tanışmadığımız insanları tanıyıp duracağız sonuna dek.

Ama karanlık ile ölüm aynı değil.

Biri geçici, öteki değil.

Henrietta Rose- Hep Eve

Thom'un yüzüne dokunmak için uzandığı o anda bile, kendisinin hangisini olduğunu tam olarak bilmiyordu, leopar mı, avcı mı? Taştan kutunun içinde olan mı, yoksa karşısında durup tuzak kapısının kapanışını tekrar tekrar izleyen mi?

Ne var ki şehirde? Açgözlülük ve keder var, o kadar. Açgözlülük ve keder.

Dünya bir okyanustu. Öyle hüzünlü bir maviydi ki havuzların rengini silip atıyordu.

Ayşe Akaltun- Hüzünlü Kadınları Seviniz

Seni yavaş yavaş öldürdüğünü düşündüğün bir odadan çıkıyorsun daha hızlı öldüren başka bir odaya giriyorsun. Eşyalar değişiyor, pencereden gördüğün sokak değişiyor, üstüne sinen kokular değişiyor ama hep bir odada kalıyorsun.

Güzelsin, gerçekten güzelsin.

Sen bakma içine doldurdukları çirkinliklere. Sessizliğin güzel. Susarak anlattıkların güzel. Kulağımı dayadığım döşemeden senin sessizliğin yukarıya yükselsin diye bekliyorum. Ah desen yıkılacak her şey. Odalar, alt katlar, üst katlar, çirkinlikler. Ah desen bırakacağım çentik atmayı. Senin daha vaktin var çirkinleşmek için. Bazılarımız elek gibiyizdir, yukarıdan dolar çirkinlikler aşağıdan akar gider. Büyük parçalar takılır kalır sadece. Ben bir kova gibiyim, hep öyleydim. Doldukça doldu. Taşıyorum artık ama ne işe yarar. Doldum bir kere.

Hayat çirkin.

Hayır, tutma beni, alışığım ben kenarlarda köşelerde yürümeye.

Melisa Kesmez- Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz

Eter koklatılıp bayılmış ve hiç bilmediğim bir yere getirilip bırakılmış gibiyim. Eve dönmek istiyorum artık. Kendime dönmek.

Kalbinin bir ucunu bir başkasınınkine teyellemek istiyor insan. Hepsi hepsi bu.

İnsan bazen başlamasa ya hiçbir şeye. Dursa öyle.

Ne zaman sevmiştim onu? Hangi şartlar altında? Neye denk gelmişti bende? Onca zaman nasıl olmuş da fark edememiştim aramızdaki kilometrelerce uzaklıktaki mesafeyi? Neyle oyalamıştım kendimi bugüne kadar da, onca zaman sonra çat diye, düz bir adam olduğuna kanaat getirmiş ve artık yetinmiyordum ondaki şeyle?